Ik heb een zwak voor Christiaan Perrier. Ik noem hem altijd Perjé. Dus op z’n Frans. Als je zijn voicemail krijgt, spreekt hij het zelf op z’n Hollands uit: Per- rier, dus met een korte è en een lange rier. Eigenlijk doodzonde.

Chrissie werd 22 jaar geleden in Gorinchem geboren, begon zijn voetballeven bij Unitas, werd gescout door NAC, maar keerde terug naar zijn eerste liefde omdat NAC hem niet meer wilde betalen en hij zijn baantje in het ziekenhuis niet kon missen.

Bij Unitas deed hij wat hij zijn hele leven al doet. Scoren. Christiaan is een egoïstische spits, zoals het hoort, die geweldig kan koppen, veel sneller is dan menigeen denkt en over een dodelijk schot beschikt.

Een gevoelige jongen. Met af en toe een hele grote bek, maar met een klein hartje. Iemand die niet over zijn gevoelens kan en wil praten. Zijn vriendin wordt daar wel eens gek van. Iedereen denkt dat hij barst van het zelfvertrouwen, maar zijn vrienden en intimi weten dat hij daar niet altijd van overloopt. Trainers die hem elke week drie keer vertellen dat hij de beste is, hebben een wereldspits aan onze Chris.

Ik was er bij op die vreselijke zaterdagavond ergens begin januari bijna drie jaar geleden. In de amper begonnen finale van het populaire zaalvoetbaltoernooi om de Trias Champions Cup tussen Unitas en LRC ging Perrier onderuit en brak op vier plekken zijn been. Een open beenbreuk. Het publiek begeleidde zijn aftocht per brancard met een staande ovatie en Perier zorgde voor een kippenvelmoment toen hij daarop reageerde.

Zijn door maar weinig mensen verwachte volledige herstel noemt hij zelf zijn voetbalhoogtepunt. Een lange lijdensweg die meer dan anderhalf jaar duurde. Chris haalde vorig seizoen ondanks dat trainer Roger Schouwenaar hem aanvankelijk maar weinig speeltijd gunde, zijn oude niveau. Met als beloning een vroeg in het seizoen beklonken transfer naar zaterdaghoofdklasser Kozakken Boys. Boys-trainer Ad van Seeters volgde Perrier bijna wekelijks en maakte er geen geheim van dat hij blij was met zijn nieuwe aanwinst.

Het nieuwe seizoen is inmiddels een paar maanden onderweg. Ik heb Christiaan drie keer zien spelen. Voor de beker tegen zijn oude club Unitas, toen hij heel sterk inviel, maar Unitas-keeper Tony Salm een paar keer een treffer in de weg stond. Tegen LRC Leerdam toen hij na een matig optreden in de rust terecht werd gewisseld en een weekje geleden voor de beker tegen Schelluinen.

Bij die laatste pot had ik de pech dat ik naast een behoorlijk uit zijn mond riekende Kozakken Boys-supporter van een jaar of zeventig zat. Hij had een missie: Perrier afkraken en dat negentig minuten lang. Een bekend verschijnsel in Werkendam overigens. Het afkraken van spelers, vooral als ze van buiten Werkendam komen.

En nu brengt Kozakken Boys een boek met zogenoemde ‘Panini’-plaatjes uit van alle selectiespelers. Maar wie gaat die dingen verzamelen? De kleinkinderen van die negatieve naar foute pruimtabak ruikende opa’s die wekelijks op de tribune hun gal spugen op alles wat met het heden te maken heeft zeker niet, vrees ik.

Ik hou me daarom aanbevolen voor de plaatjes van Christiaan Perrier. Kan ik een boek voor hem kopen, dat vol plakken met zijn eigen plaatjes en hem tijdens het overhandigen, vertellen dat hij zich van de hele wereld niets moet aantrekken, binnen de lijnen zijn eigen ding moet blijven doen, vertrouwen houden in zichzelf en er gewoon meer dan tien inschieten dit seizoen. De enige manier om Werkendam monddood te maken.

Chris, blijf geloven in jezelf, luister naar ome Ad van Seeters, drink op donderdagavond en vrijdagavond alleen water, praat met je vriendin over wat je dwars zit en alles komt goed.

Wel jammer dat LRC Leerdam geen Panini-plaatjes op de markt brengt. Die van Willem Looijen had ik ook wel willen hebben.

Jan Volwerk

Een maand later… Christiaan Perrie is los

De 22-jarige aanvaller van Kozakken Boys Christiaan Perrier kende een moeizame start in Werkendam, maar is de laatste weken helemaal los.

Perrier scoorde als invaller in de wedstrijd tegen Odin’59 bij zijn eerste balcontact, een week stond hij in de basis tegen hekkensluiter Volendam en maakte daar zijn vierde en vijfde competitietreffer. En afgelopen zaterdag in de bekerwedstrijd in Kinderdijk tegen tweedeklasser nam de Gorcumer die in het verleden voor Unitas en NAC speelde maar liefst drie van de vier goals voor zijn rekening.

,,Ik heb zelf niet direct een verklaring,’’ zegt Perrier. ,,Ik heb het erg naar mijn zin bij Kozakken Boys en ik heb zelf altijd het gevoel gehad dat wanneer ik de kans zou krijgen het wel goed zou komen. Vertrouwen? Nee, met vertrouwen heeft het niets te maken. Vertrouwen is een mooi woord met weinig inhoud. Ik weet wat ik zelf kan en ik weet van mezelf wat ik niet kan, maar een trainer moet je wel opstellen anders scoor je sowieso niet.’’

Christiaan Perrier heeft zich ook niets aangetrokken van de groeiende kritiek van buitenaf op zijn persoontje. ,,Mijn relatie met het publiek is goed. Ik ben een speler die honderd procent voor de ploeg werkt en dan bouw je vanzelf krediet op.En het is logisch dat wanneer je als spits in wedstrijden een aantal kansen verprutst er dan kritiek komt. Nu hoor ik ook van sommige sceptici dat ik tegen mindere tegenstanders heb gescoord. Onzin natuurlijk, je moet ze er wel inschieten. Je moet ook een beetje geluk hebben. Als ik in de bekerwedstrijd tegen Schelluinen mijn eerste kans binnen schiet, maak ik er misschien ook drie.’’

Zaterdag wacht het Goudse Jodan Boys. ,,Als ik niet scoor, raak ik écht niet direct in paniek. Als dan anderen maar scoren en wij die pot winnen. Maar het zou wel mooi zijn natuurlijk.’’

En Chris, bedankt voor het plaatje!!!! (JV)