Wat gebeurt er als na een inbraak de politie vertrokken is? Een blik achter de schermen bij de technische recherche.

Tientallen jaren geleden kon in de Alblasserwaard de achterdeur gewoon nog opengelaten worden. Dat kan allang niet meer. Ook in de kleinste dorpen slaat het inbrekersgilde regelmatig toe. “Van wat er na de inbraak gebeurt, als de technische recherche is vertrokken, hebben mensen geen benul”, zegt Streefkerker Martien den Boer, één van de dertien gecertificeerde werktuigsporenonderzoekers in Nederland. De deuren van de technische recherche van de politie Zuid-Holland Zuid in Dordrecht blijven voor bezoekers bijna altijd gesloten. “Om de mensen hier in alle rust hun werk te kunnen laten doen,’’ verklaart Den Boer. “Hier worden onder meer drugs geanalyseerd en vingerafdrukken, schoensporen en wapens onderzocht. Niets geheimzinnigs aan. Onze afdeling lijkt ook in de verste verte niet op de wereld die ons in de televisieserie CSI voorgeschoteld wordt, maar we kunnen natuurlijk niet om de haverklap het werk neerleggen om rondleidingen te geven.’

“Mensen hebben daar vaak geen weet van,’’ vervolgt Den Boer zijn relaas, “maar tachtig procent van het totale onderzoek van bijvoorbeeld een woninginbraak wordt binnen de muren van onze afdeling gedaan. Alle bruikbare sporen die de technische recherche, tegenwoordig Forensische Opsporing genoemd, op de plaats delict vindt en veilig stelt, worden door onze specialisten bekeken, geanalyseerd, geregistreerd en vergeleken.” Op zijn afdeling werken negen technisch rechercheurs, zes forensisch assistenten, drie digitale onderzoekers, een audiovisueel medewerker, een schoenspoordeskundige, een werktuigsporenonderzoeker, een sporencoördinator en een specialist op het gebied van valse documenten.

Werktuigsporenonderzoeker Martien den Boer, die tijdens zijn loopbaan bij de politie jarenlang in het veld in de Alblasserwaard heeft gewerkt, onderzoekt onder meer welk gereedschap inbrekers bij hun kraak hebben gebruikt aan de hand van de sporen die zij hebben achtergelaten. “Als een inbreker een raam forceert met een breekijzer, een tang of een schroevendraaier, laat hij sporen na. Met een siliconenrubbertje maakt de rechercheur een negatieve afdruk van bijvoorbeeld een buts in het houtwerk. Door analyse van deze sporen, kan ik het soort gereedschap achterhalen en omdat alle sporen geregistreerd worden, kan ik die soms koppelen aan andere inbraken.” Ook heeft Den Boer regelmatig een inbrekerswerktuig in handen. “In de vlucht wordt nog wel eens een tas met gereedschap weggegooid of bij een arrestatie in beslag genomen. Dan is het de kunst om na het maken van proefsporen inbraken en inbrekers te koppelen. Hoe meer inbraken aan een persoon gekoppeld kunnen worden, hoe langer deze man of vrouw kan worden opgesloten.”

Den Boer is na een lange opleiding sinds kort gecertificeerd. “Ik wilde iets anders en heb mijn nieuwe passie gevonden. Ik vergelijk mijn werk met vissen. Soms zit je uren te staren voor je beet hebt. Dan zie ik dat ene krasje of bultje op een schroevendraaier waaruit blijkt dat er een verband kan worden gelegd tussen dader, gereedschap en inbraak.’’ Hij noemt een voorbeeld. “Zo hebben we een keer inbrekers aangehouden met de buit van een kraak in een winkel in Molenaarsgraaf in hun bezit. Wij vonden bij hen een tang die we konden koppelen aan woninginbraken in Oud-Alblas en Papendrecht. Dat bleek uit de manier waarop met die tang cilindersloten waren gebroken. Zo’n oplossing geeft enorm veel voldoening.” Er zijn slechts dertien werktuigsporenonderzoekers in Nederland. “Dit specialisme werd tien jaar geleden binnen de meeste korpsen afgeschaft. DNA was het nieuwe tovermiddel voor het oplossen van zaken. Bij inbraken ligt dat echter veel moeilijker. Inbrekers gebruiken meestal handschoenen en laten niet altijd DNA-sporen achter. Veel inbraken worden opgelost naar aanleiding van werktuigsporen. Dertien specialisten in Nederland is nog te weinig. Het werk is ook niet zo populair. Je moet een visser zijn, net als ik.”

© Foto en tekst Jan Volwerk