GORINCHEM . Tienkamper Bert Vreeswijk lijkt onverwoestbaar. De 60-jarige Gorcumer won het open Fins kampioenschap bij de Masters en verbeterde daar het Nederlands record op de tienkamp. Verder legt hij de laatste hand aan een boek over honderd jaar tienkamp.

,,Ik denk dat wij van de 365 dagen per jaar, zes, heel misschien zeven dagen niet trainen.’’ Een dag niet getraind, is een dag niet geleefd, lijkt het motto van de Gorcumse gymleraar en Typhoon-atleet Bert Vreeswijk. Met wij bedoeld hij behalve zichzelf ook zijn onafscheidelijke maatje en echtgenote en Riika Kelja. De Finse sportvrouw, die momenteel deel uit maakt van het mountainbiketeam Bassa, ontmoette hij toen hij nog coach was van de Turkse triatlonploeg.

Triatlons en tienkampen hebben het leven van Vreeswijk beheerst. Door het noodlot. ,,Ik ben begonnen als tienkamper, maar kreeg op mijn 28^ste een hardnekkige achillespeesblessure, waardoor ik de sprintnummers wel kon vergeten.’’ En door toeval. ,,Bij de AVRO zag ik een reportage over de Ironman Hawaiï, de bekendste en zwaarste triatlon ter wereld: 3,86 kilometer zwemmen, 180,2 kilometer fietsen en 42,195 kilometer hardlopen. Bij duurlopen had ik geen last van mijn achillespezen dus een jaar later stond ik in Hawaii aan de start en elf en een half uur later kwam ik over de finish. Onderweg dacht ik nooit meer, maar daar ben ik op teruggekomen. Ik was toen ook nog te zwaar gebouwd door mijn tienkampverleden.’’ Een citaat uit Trouw over die begintijd: ‘Ondanks dat ik met mijn zware lijf in Almere bijna verzoop, was ik gepakt door de sport’, spreekt boekdelen.

Vreeswijk kan inmiddels terugkijken op een rijk triatlonverleden. Hij liep honderden korte en lange triatlons, was bondscoach van de Turkse ploeg en een blauwe maandag van de Nederlandse triatleten. ,,Dat laatste was geen succes. Ik was een aanhanger van het kortere werk. Dat stuitte toen op veel weerstand. Nu praat iedereen over kortere triatlons om de sport toegankelijker te maken.’’ Verder schreef Vreeswijk een boek over de triatlon inclusief trainingsschema’s. Een boek, dat later in aangepaste vorm werd vertaald in het Turks. ,,Dat moest wel. Zo is het in Turkije veel warmer.’’

Weer door toeval werd Vreeswijker nu tien jaar geleden weer de tienkamper van weleer. ,,Ik was aan het werk met een groep jeugdige polsstokhoogspringers. Ik wilde kijken of ik de beweging nog had. Die had ik en van het één kwam het ander.’’

Vreeswijk, die ondanks dat hij te weinig massa heeft voor de werpnummers in de tienkamp, veroverde de voorbije jaren een groot aantal titels. ,,Afgelopen donderdag is zowel mijn Nederlandse puntenrecord op de tienkamp in het Finse Taipalsari , 5902 punten, als mijn sprong bij het polsstokhoogspringen in het Finse Imatra, 2.95 meter, door de Nederlandse Atletiek Unie officieel erkend. Ik sport veel in Finland. Ik ben ook lid van Lappeenrannan Urheilu-Miehet in Lappeenranta waar mijn vrouw vandaan komt. We gaan daar altijd heen met vakantie.’’

De komende weken legt Vreeswijk de laatste hand aan zijn boek over de tienkamp. ,,In 2012 bestaat de tienkamp honderd jaar. In dat jaar wil ik het boek uitbrengen, ik zoek alleen nog een uitgever. In het boek staan behalve de geschiedenis en verhandelingen over de trainingen en wedstrijdonderdelen ook interviews met Eelco Sintnicolaas en de Tsjechische wereldtopper Roman Sebrle.’’

Over zijn toekomst als atleet is Vreeswijk helder. ,,Mijn laatste loopje is die tussen zes plankjes. Ik ga door tot ik niet meer kan. Ik heb me al weer ingeschreven voor het EK-indoor volgend voorjaar in Gent. En als het even minder gaat, krijgt fysiotherapeut Sjaak de Jonge mij altijd weer fit. Gouden handjes heeft die man.’’

© Foto en tekst Jan Volwerk