Voor PKC-korfbalster Suzanne Struik was 2010 een heftig jaar. Met hoogtepunten: zij won goud op het EK met Oranje, mag zich master of science in de psychologie noemen en verdiende in twee gemeenten de nominatie voor sportvrouw van het jaar. Dieptepunten waren er ook. De ziekte van haar moeder Lia en een zware revalidatie na een kruisbandoperatie.

GORINCHEM . Bij de sfeervolle, vrijstaande woning van de familie Struik komt, net als op het platteland, de visite achterom. Het is druk die middag. De reden voor die zoete inval is vader Henk Struik. Met zijn arm in het gips en röntgenfoto’s van zijn rechterelleboog op de tafel is hij even het middelpunt van de belangstelling. ,,Na al die aandacht voor Suzanne en mijn vrouw vond ik dat ik aan de beurt was,’’ grapt hij. Vader Struik is tijdelijk uit de roulatie door een ongelukkig val met de fiets. ,,Het geneest wel weer, maar ik kan even niet de statistieken voor PKC bijhouden.’’

,,Hij maakt altijd overal een grap van,’’ zegt de 23-jarige Suzanne Struik. ,,Zo zitten we allemaal wel in elkaar hoor. Dat hoort bij ons. Net als nuchterheid en positief vooruitkijken.’’

De familie Struik had die eigenschappen dit jaar ook wel nodig. In augustus, Suzanne trainde net weer mee met Oranje, kreeg zij het bericht dat bij haar moeder kanker was aangetroffen. ,,Na zo’n bericht stort je wereld wel even in. Ik ben uiteraard direct naar huis gegaan. Korfballen is fantastisch, momenteel het enige waar ik mee bezig ben, maar mijn familie en mijn privé-leven gaan boven alles. Mijn ouders zijn er ook altijd. Zelfs anderhalf jaar geleden tijdens de World Games in Taiwan.’’

Inmiddels gaat het de goede kant op met moeder Struik. ,,Mijn moeder is nog niet genezen verklaard. De ‘zichtbare’ kanker is na twee operaties wel weggehaald, maar er volgen nog twee chemokuren. We zijn nooit van het negatieve uitgegaan. We hebben zo snel mogelijk de draad van het normale leven weer opgepakt. Mijn moeder heeft tot de operatie gewoon doorgewerkt en ik heb me weer op het korfballen gestort. Ik had één doel. Het EK in Rotterdam voor landenteams halen. En de finale in de basis spelen. Dat is gelukt, we wonnen ook nog.’’

Suzanne Struik geeft toe dat zij een moederskindje is. ,,Dat wil niet zeggen dat ik minder met mijn vader heb hoor. Mijn vader is een schat, die er altijd voor mij en mijn zus Mirjam is. Maar ik lijk veel meer op mijn moeder.’’ Vader Henk, die zijn vrouw bij GKV leerde kennen en samen met haar jaren in hetzelfde vak in de hoofdmacht speelde, knikt bevestigend. ,,Haar gedrevenheid in de sport, het altijd willen winnen. Dat heeft ze van haar moeder. De eerste keer dat ik Mirjam meenam naar een korfbalwedstrijd, reageerde zij heel anders dan Suzanne. Mirjam vond het prachtig dat zij die GKV-kleertjes aan mocht en dat zij even mee mocht doen. Suzanne begon op de terugweg, zij zat bij mij achterop de fiets, ineens te huilen. Op mijn vraag wat er was, brulde zij ‘we hebben verloren en dat vind ik zo vreselijk’. Meedoen alleen was voor haar toen al niet genoeg.’’

Suzanne, die nog samenspeelde met haar zus in GKV A1: ,,Ik herken dat wel. Ik kan inderdaad niet tegen mijn verlies. Niet dat ik nu dagen chagrijnig rondloop na een nederlaag, maar binnen de lijnen ga ik tot het uiterste. Dat had ik ook als kind. Ik heb met bordspelletjes regelmatig vals gespeeld om te winnen.’’

Het jaar begon zwaar voor Suzanne Struik. Zij moest zich terugknokken van een kruisbandblessure en had zichzelf hoge doelen gesteld. ,,In mijn jeugd is eigenlijk altijd alles vanzelf gegaan. Ik speelde op mijn vijftiende in GKV 1 en heb via PKC A1 moeiteloos de overstap naar PKC 1 gemaakt. In die tijd was talent voldoende. Bij een revalidatie heb je echter niets meer aan je talent. Dan moet je vechten. Hard vechten. Geen eenzame strijd. Ik ben bij alle trainingen en wedstrijden van PKC geweest en heb heel veel uren doorgebracht in het krachthonk van PKC. PKC is een warme club. Ik ben bedolven onder de belangstelling. Toen mijn moeder ziek werd, was die warmte er weer. PKC zit echt in mijn hart. Ik zal dan ook niet zo snel weggaan bij deze club. Ook al zijn we nu even niet meer de nummer één van Nederland en van de wereld. Qua organisatie, accommodatie en supporters blijft PKC dat wel.’’

Suzanne Struik heeft nog één doel. ,,De zaalkorfbalfinale voor clubteams in AHOY’ winnen. Maar dus wel met PKC. Volgend jaar is nog te vroeg, denk ik, 2012 zou mooi zijn.’’

Suzanne Struik is nog even fulltime korfbalster. ,,Ik ben deze zomer afgestudeerd. Ik ben nu master of science in de psychologie. Ik weet nog niet welke richting ik op ga, dus houd ik even de focus op het korfbal.’’

Twee nominaties voor sportvrouw van het jaar

Suzanne Struik, begin dit jaar nog hard werken aan haar herstel van een zware knieblessure, werd in 2010 genomineerd voor sportvrouw van het jaar in maar liefst twee gemeenten: in haar woonplaats Rotterdam en in haar geboorteplaats Gorinchem. ,,Normaal gesproken kan dat niet. Maar door mijn blessure en later dit jaar door de ziekte van mijn moeder, heb ik weer een paar maanden in Gorinchem gewoond. Ik ben wel erg vereerd.’’ De titel van Rotterdams sportvrouw van het jaar werd overigens gewonnen door judoka Elisabeth Willeboordse. Het sportgala in Gorinchem wordt op 28 januari gehouden in De Nieuwe Doelen.

© Tekst en foto Jan Volwerk