DORDRECHT . Hij was gestopt, maar staat sinds het vertrek van Nick de Jong naar Unitas toch weer in het doel van EBOH 1. Samir Amraoui werd vorige week veertig, kan op maandag bijna zijn bed niet uitkomen en zegt dat hij zijn handschoenen na dit seizoen definitief aan de wilgen hangt. ,,Een promotie als afscheid zou wel mooi zijn.’’

Een paar weken geleden in de thuiswedstrijd tegen RCD kwam Samir Amraoui hard in aanraking met ex-prof Louis Laros. ,,Een knietje in mijn bovenbeen. Op zulke momenten vraag ik me inderdaad wel even af waar ik weer aan begonnen ben. Ik heb de hele week niet kunnen werken. Een week later is het leed weer geleden.’’

,,Ik geniet ook echt van dit EBOH,’’ vervolgt de in Marokko geboren en in Dordrecht opgegroeide Amraoui zijn verhaal. ,,Soms ga ik zo op in het spel, als ik de broertjes Jeffrey en Danny Monster lekker bevlogen tekeer zie gaan bijvoorbeeld, dat ik onbewust aan de wandel ga en naast het doel ben terecht kom. Dat is even schrikken als de bal dan mijn kant om komt.’’

Amraoui komt zelfs van de bank af om wat hij zojuist heeft verteld voor te doen. Maar ondanks zijn enthousiasme staat Amraoui volgend seizoen niet meer tussen de palen. ,,Ik wil met mijn zoontje in het park voetballen, met mijn dochter mee naar de tennisclub en gewoon op maandag weer uit mijn bed kunnen komen. Het is mooi geweest. Het is sowieso te gek wat ik dit seizoen allemaal op mijn hals heb gehad. Ik train de keepers van de selectie, van de jeugd en ben zelf nog actief. Kijk mijn knie. Zie je die bult hier aan de binnenkant. Vanavond moet ik maar weer afwachten hoe het gaat.’’

Amraoui kan terugkijken op een mooie voetballoopbaan. Zo keepte hij een jaar lang met Strijen 1 in de hoofdklasse A. ,,Sportief gezien een fantastisch jaar. Ik kwam van derdeklasser SSW. Jos van Houweling, die als trainer van Heerjansdam naar Strijen verhuisde, wilde mij graag hebben. In de voorbereiding tegen Jong Feyenoord en Jong Excelsior. In de competitie tegen ploegen als Quick Boys en Katwijk. Een jaar vond ik echter wel genoeg. Ik had een goed seizoen gedraaid ondanks dat Strijen degradeerde, de mensen daar wilden ook graag met mij verder, maar ik miste de gezelligheid. Op donderdag na de training met vier man aan de bar was ik niet gewend. Ik was blij dat Gerrit de Keizer van EBOH mij belde. Sindsdien, zo’n elf, twaalf jaar geleden ben ik bij EBOH. Samen met mijn broer Badder.’’

Emma was zijn eerste club. ,,Vanaf mijn negende. Daarvoor voetbalde ik op pleintjes en in het Weizigtpark. Ik heb tot mijn achttiende bij Emma gevoetbald. Ik was een middenvelder. Door een blessure van onze keeper ben ik tussen d epalen beland. Het ging wel aardig en ik ben tot de dag van vandaag blijven staan.Als keeper heb ik nog steeds profijt van mijn voetbaljaren.’’

Met trainer Pieterman van Kooten verhuisde Amraoui van Emma naar Geluksvogels. ,,Via weer een jaar Emma, SSW en Strijen kwam hij uiteindelijk bij EBOH. Een paar jaar geleden vond hij het genoeg, maar vorig seizoen keepte hij in het tweede, zat bijna elke wedstrijd als reservekeeper achter Nick de Jong op de bank bij EBOH 1 en pakte zo af en toe zijn minuten mee. Ook in de nacompetitie. ,,Ik ben zelfs nog een keer van mijn vakantieadres komen rijden om de zieke Nick de Jong te vervangen. Bij aankomst stond ik toch reserve. Nick de Jong stond ziek tussen de palen. Nee, ik ben niet openlijk boos geworden. Daar was het team niet mee gebaat. Ik was wel boos. En straks? Straks is het voorbij. Dan ga ik met een MRI-scan die ik twee jaar geleden heb laten maken naar dokter Fontijne om te kijken of een knie nog te redden is.’’

© Jan Volwerk