GIESSENBURG . ,,Nadat ik mijn aandelen in het bedrijf van mijn vader Cees had verkocht zei de man aan de andere kant van de tafel tegen mij, ‘nu bent u een rijk man’. Ik heb hem verteld dat hij niet veel van het leven begreep. Niet geld maar gezondheid is de grootste rijkdom in het leven.’’

Een uitspraak die de in Giessenburg woonachtige zakenman Wim den Braven typeert. Een op het eerste gezicht ruwe bolster, maar  met wel degelijk een blanke pit. ,,Die gevoelige kant heb ik van mijn moeder.’’ Een openhartig interview over liefde, geluk, zaken doen, de breuk met zijn vader, maar vooral ook over zijn passie: voetbal en Stedoco.

De club uit Hoornaar verliet deze eeuw de kelder van het amateurvoetbal en debuteert volgend seizoen misschien al in de hoofdklasse. Den Braven is voorzitter van de business-club Temporalis en lid van de technische commissie die werkt voor Stichting Voetbal Promotie Stedoco. Een stichting die verantwoordelijk is voor de kwaliteit van de hoofdmacht en de technische staf . ,,Een soort technische commissie dus, die ook verantwoording draagt voor het spelersbudget.’’

Een 23 jaar geleden in stijl herbouwde en daarna uiterst sfeervol ingerichte boerderij aan het kronkelende riviertje de Giessen, ergens tussen de  dorpskernen Giessenburg en Hoornaar, is het thuis van de familie Den Braven. Wim geniet hier, samen met zijn vrouw, zijn zoon Koen en zijn dochter Lisanne, vooral van de rust buiten zijn hectische bestaan als directeur van een jonge handelsonderneming Connect Products. ,,Connect Products is een specialist op het gebied van innovatieve afdek- en beschermingsmaterialen voor de professionele markt onder het merk Cover-it,’’ legt Den Braven uit. ,,De materialen zijn geschikt om bijvoorbeeld vloeren, deuren en werkbladen tijdelijk te beschermen. Ik heb na de breuk met mijn vader even niets kunnen doen en vervolgens lang moeten zoeken naar een geschikt product dat buiten het concurrentiebeding viel en toch in hetzelfde segment te kunnen blijven.’’

De breuk met zijn vader Cees den Braven is een niet te vermijden gespreksonderwerp. Zijn vader was een nationale bekendheid vanwege zijn ‘kitfabriek’ en zijn daaraan gekoppelde grootschalige sponsoractiviteiten in het profvoetbal zoals bij Dordrecht’90. De breuk is een absoluut dieptepunt in het leven van Wim. ,,Mijn vader heeft vorig jaar gebroken met mijn moeder, met mijn zus en met mij. Hij zei letterlijk tegen mij dat ik kon opdonderen. Ik heb daar heel veel last van gehad. Ik heb alles geprobeerd om met hem te praten. Ondanks wat hij ons geflikt heeft. Maar hij wenste niet te buigen. Mijn vader buigt nooit. Hij heeft last van een soort ‘zonnekoningssyndroom’. De wereld draait om hem. Ik wil verder niet in details treden, maar geloof me, hij heeft alle grenzen overschreden. We kunnen weer verder gaan met ons leven, maar de hele affaire heeft diepe sporen achtergelaten. Ook bij zus en uiteraard mijn moeder. Ik lijk gelukkig op mijn moeder. Ik heb op het gebied van zaken doen veel van mijn vader geleerd, maar ik heb ik heb de zachte kant van mijn moeder.’’

Wim den Braven, geboren in Schelluinen en deels ook opgegroeid in Gorinchem – ‘ik heb ook nog even in Tiel gewoond’ – heeft iets met de voetbalsport. ,,Ik heb zelf gevoetbald bij Schelluinen, Raptim en bij Unitas. Ik kon wel aardig voetbalen, maar had geen inzet. Toch heeft het voetballen heeft me nooit losgelaten. In de periode dat mijn vader hoofdsponsor was van Dordrecht’90, ben ik bij die club bestuurslid geweest. Nu heb ik nauwe banden met Stedoco en ik ben kind aan huis bij FC Utrecht. Ik ben vanaf het begin als adviseur betrokken geweest bij de plannen van een aantal leden van Stedoco onder wie initiatiefnemer Jeroen Verspui om Stedoco uit de vierde klasse te krijgen.’’

De opmars van Stedoco werd in de regio met argusogen bekeken. Maar de opbouw verliep rustig en ogenschijnlijk zonder problemen. Tot de winterstop van het seizoen 2009-2010. ,,Voor het eerst was er sprake van een behoorlijke crisis. Jeroen Verspui eiste het vertrek van bestuursleden. Spelers dreigden zijn kant te kiezen en ook stichtingsvoorzitter en bestuurslid Johan van der Werken wilde opstappen. Het bestuur week niet en uiteindelijk verdween alleen Verspui. Marcel Vink en ik vulden de lege plek in en kregen de portefeuille technische zaken. Ik heb deze stap gezet  om de club uit die crisis te halen. Ik had daar toen nog niet écht een gevoel bij. Dat is inmiddels allang veranderd. Ik vind het nu echt leuk om Stedoco naar een hoger plan te tillen en ben ook écht van de club gaan houden.’’ De rust keerde terug en bleef. ,,Het doel is nu te proberen om hoofdklasser te worden en daarna zorgen voor stabiliteit. De topklasse? Daar wordt nog niet over gesproken.’’

Afgelopen zomer was er nog wel een hilarisch incident. Wim den Braven was op vakantie de jonge voetballer Gijsbert Möller tegengekomen en raakte gecharmeerd van hem en diens voetbalverleden bij Heerenveen en AGOVV. ,,Hij wilde in Utrecht gaan studeren en wilde wel bij ons komen voetballen. Hij viel echter in de voorbereiding door de mand en uit onderzoek bleek dat hij zijn voetbalverleden had verzonnen. We hebben direct afscheid genomen en mij gebeurt zoiets geen tweede keer. Dat begrijp je wel.’’

De voorbije maanden was het in huize Den Braven, na het bekend worden van het vertrek van Cees Lagendijk, vast een komen en gaan van trainers? ,,Dat valt wel mee hoor. Er hebben heel veel trainers gesolliciteerd, we hebben echter maar een handjevol mensen uitgenodigd. We waren het er snel over eens dat John Vink voor ons de beste keuze was. Een  man die zijn sporen bij Meerkerk verdiend heeft en wiens ambities overeen komen met die van ons. Daarom gaan we minimaal één seizoen graag met hem in zee.’’ Over het vertrek van de huidige trainer Cees Lagendijk: ,,Lagendijk heeft aangegeven dat hij weg wilde. Wij hadden daar nog geen beslissing overgenomen.’’

Extra aandacht voor jeugdopleiding Stedoco

Regeren is vooruitzien, is ook het credo van Wim den Braven. ,,We willen onze opleiding nieuw leven inblazen. We hebben een scoutingapparaat opgezet om in de regio talentvolle A- en B-junioren te zoeken die we vervolgens zelf gaan opleiden, in het tweede elftal laten rijpen en daarna laten doorstromen naar het eerste. Stedoco moet een club met een regionale uitstraling blijven. Geen toevluchtsoord voor mensen van ver buiten Hoornaar. We zijn daarom  altijd op zoek naar mensen die passen bij onze dorpsclub. We hopen dat het aantal toeschouwers op die manier zal toenemen. Daar zijn we momenteel nog niet helemaal tevreden over al hebben we wel een behoorlijke fanatieke aanhang die ook alle uitwedstrijden van de partij is.’’