© TEKST EN FOTO’S JAN VOLWERK

Vorig jaar woonde, studeerde, werkte en voetbalde de twintigjarige Melissa Moria in het hartje van de Chinese hoofdstad Beijing. Net voor de kerst was zij terug in het landelijke en groene Lekdorp Langerak, sinds haar twaalfde jaar haar vertrouwde thuisbasis. In Beijing voetbalde zij met en tegen alleen maar mannen, werd zij tweede in een missverkiezing, scoorde zij zeer hoge cijfers en ontmoette haar nieuwe Colombiaanse vriend. Een monoloog van een eerzuchtige, vrolijke jonge vrouw die nog heel veel van de wereld wil ontdekken.

,,Mijn achternaam is Italiaans. Mijn opa was een Italiaan die met zijn familie naar Nederland is gekomen. Ik heb hem helaas nooit ontmoet of gesproken. Hij is lang geleden overleden. Ik ben in Almere Stad geboren, heb nog even in Putten gewoond en woon na de scheiding van mijn ouders sinds mijn twaalfde jaar bij mijn vader in Langerak. In mijn jeugd was ik geen poppenmeisje. Ik klom in bomen en bouwde hutten. Geen idee eigenlijk of ik ooit met barbies gespeeld heb. Vanaf dat ik bij mijn vader woonde, wilde ik op voetballen. ‘Kijk eerst maar wat je nieuwe vriendinnen doen,’ kreeg ik te horen. Gelukkig voetbalden zij ook. Bij voetbalvereniging Groot-Ammers. Daar voetbal ik nog steeds. In dames 1. Op welke plaats? Ik speel op tien, eigenlijk al mijn hele voetballeven. Volgens anderen kan ik aardig voetballen. Ik ben ook gevraagd om bij Stedoco te komen. Samen met mijn vriendin Jessica den Hartog. Ik heb bedankt. Mijn schoolopleiding had prioriteit en bovendien wilde ik niet weg bij Groot-Ammers. We zijn al jaren een zeer hechte groep.’’

,,In 2011 is van voetballen bij Groot-Ammers weinig terecht gekomen. Mijn huis stond tien maanden in Beijing. Dat heeft met mijn studie te maken. Ik studeer trade management gericht op Azië aan de Rotterdam School of Business. Bij die opleiding hoort een studie- en werkervaringsproject in het buitenland. Omdat ik voor de taal Mandarijn heb gekozen, werd dat voor mij China. Zes maanden studeren aan de Beijing University of Technology en een stage van vier maanden bij het bedrijf Wow Interior Design. De keuze voor China is niet geheel toevallig. Mijn vader, werkzaam voor de Goudse Machinefabriek doet zaken met China. Het was wel mijn eerste solo-onderneming in het buitenland. In het begin was het wennen ook al ging ik samen met een aantal Nederlandse studiegenoten. Vooral de taal is even een probleem. Ik dacht dat ik een aardig woordje Chinees sprak, maar in Beijing werd ik geconfronteerd met een bijna onverstaanbaar dialect. Maar je wordt, zowel op school als in het dagelijkse leven bij het halen van boodschappen gedwongen om snel aan te haken.’’

,,Aanvankelijk verbleven we in een hotel om van daaruit een appartement te zoeken. Al snel kozen we  voor een intern verblijf binnen de universiteit. Midden in het centrum van Beijing. Ik moest een kamer delen met een Belgische. Het was niet groot, maar we hadden alles wat we nodig hadden. Ik heb eigenlijk geen last van heimwee gehad. Ik heb het maar één moment moeilijk gehad. Toen ik klaar was met mijn studie en in een ander deel van de stad terecht kwam. Je moet dan weer op zoek naar vriendinnen. Verder is mijn vader een aantal keren langs geweest als hij voor zaken in Beijing was en we hebben, mijn vader, mijn oudere en jongere zusje, nog een drie weken durende rondreis door China gemaakt. Ik heb dus eigenlijk geen kans gehad om me alleen te voelen.’’

,,Ik heb ook naar hartenlust kunnen voetballen. Eigenlijk wel een apart verhaal. Ik was er al vrij snel achter dat de universiteit een voetbalteam had. Samen met twee Ieren die ook nieuw waren, hebben we ons gemeld op de training. Ik bleek de enige vrouw en daar werd in het begin toch vreemd tegenaan gekeken. In het begin kreeg ik ook weinig ballen, maar nadat ik mijn eerste doelpunt had gescoord en had bewezen dat ik mijn mannetje wel kon staan, was ik geaccepteerd. In het elftal zaten geen Chinezen. Het was een bont internationaal gezelschap met Kazachstanen, Ieren, een Duitser, iemand uit Madagaskar een groot aantal Zambianen en mijn persoontje.  Ik trainde minimaal één keer per week en in het weekeinde voetbalden we tegen andere universiteiten. Soms zelfs ver buiten Beijing. Het voetballen met en tegen mannen was zeker in het begin wennen. Vooral in fysiek opzicht en het ging allemaal een stuk sneller dan ik bij Groot-Ammers gewend was. Maar ik heb we aangepast. Ik had het ook niet willen missen. Voor de Chinezen bleef ik een attractie. Die stonden vaak met open mond langs de kant te kijken.’’

,,Ik heb me in Beijing nooit onveilig gevoeld. Al zwierf ik ’s vonds nooit alleen over straat. Als we gingen stappen, namen we altijd de taxi. In Beijing word je geconfronteerd met rijk en arm. Rijke Chinezen laten hun rijkdom graag zien. De armoede is zichtbaar, maar de arme Chinees werkt keihard om aan zijn dagelijkse kost te komen.’’

,,Ziek ben ik eigenlijk niet geweest. Je moet wel voorzichtig zijn met wat je eet. Eten kan in Beijing 24 uur per dag. In restaurants, maar vooral ook op straat. Tot aan kreeften toe. Op straat at ik alleen baozi, een soort meelballetje met vlees. Uiteraard heb ik geleerd met stokjes te eten. En heel veel rijst, maar ook gewoon macaroni met kaas hoor. Aan één Chinese gewoonte heb ik echt niet kunnen wennen. De Chinezen rochelen constant. Te smerig voor woorden. Op straat, maar ook gewoon binnen. Het lijkt wel of die rochel uit hun tenen komt. Vreselijk.’’

,,De studie ging goed. Ik heb behoorlijk hoge cijfers gehaald. Ik ben ook best een streber. Ik wil graag de beste zijn. Het werk dat ik gedaan heb was leuk en afwisselend. Ik was de persoonlijke assistent van de Nederlandse directeur van Wow Interior Design. Dat bedrijf probeert China enthousiast te maken voor de West-Europese smaak op interieurgebied en werkt bijvoorbeeld samen met het Nederlandse bedrijf Deco Home. De directeur is een vrouw. In China best bijzonder. Als zij er niet was nam ik bepaalde taken van haar over.’’

,,Ik heb genoten van mijn avontuur. Ik ben ook blij dat ik weer thuis ben zo net voor de feestdagen. Ik heb een paar maanden vrij en ga dan aan de slag om af studeren. En weer lekker trainen en voetballen met mijn vriendinnen. Ik heb aan mijn reis een nieuw vriendje overgehouden. Een Colombiaan die in China is afgestudeerd en daar nu ook werkt. Dat is wel even wennen, die afstand tussen ons. Maar hij komt zo snel mogelijk vakantie vieren in Nederland.’’