DORDRECHT . De 45-jarige Edwin Riet zou dit seizoen, zoals hij de voorbije jaren gewend was, in het vierde van SC Emma keepen. Het liep allemaal anders voor de zoon van Piet Riet die bij Emma nog de gloriejaren in het betaalde voetbal meemaakte. Hij moest aan de bak bij SC Emma 1 en promoveerde met dat elftal na een hectische nacompetitiefinale naar de vierde klasse.

© JAN VOLWERK

Twee pogingen om kampioen te worden mislukten. Geplande feesten  moesten worden afgeblazen, maar SC Emma kon na een uiterst spannende nacompetitiefinale afgelopen zondag in Breda bij PCP de champagnekurken toch nog ontkurken. In de slotfase van die alles beslissende wedstrijd was er ook een heldenrol weggelegd voor de 45-jarige Edwin Riet. Hij voorkwam met een katachtige reactie de gelijkmaker. ,,Ik had die nacompetitie liever niet gespeeld. We hadden het karwei eerder moeten klaren. Dit elftal barst van het talent, maar het zijn ook artiesten, die gek zijn op kunstjes. En dat is ons na een geweldige start van de competitie bijna nog opgebroken. Maar eind goed, al goed. De doelstelling is gehaald. Nu kunnen de jonkies zich komend seizoen sneller ontwikkelen en de aantrekkingskracht van de club is groter geworden.’’

Edwin Riet had dit jaar normaal gesproken geen wedstrijd gekeept in de hoofdmacht. ,,Ik doe al jaren met andere ‘oude lullen’, schrijf liever dertigplussers, in het vierde mijn kunstje. Door personele problemen heb ik vorig seizoen in de strijd om de DordtNu-Cup het eerste elftal een paar keer geholpen. Ik had toen voor de gein tegen trainer Hoessin Jouhri gezegd: ‘als je me nodig hebt, bel dan gerust’. Niet wetende dat het zo ver zou komen. De beoogde doelman, Lawrence Kuys brak in de zomer zijn hand en was als keeper tot oktober uit de roulatie, maar zou wel kunnen voetballen. Een alternatief tussen de palen was niet voor handen en werd ik gebeld. Aanvankelijk voor de eerste vier, vijf competitiewedstrijden. Dat heb ik thuis moeten overleggen. Ik heb een gezin met twee voetballende zoons, een drukke baan als accountant en ik doe heel veel werk voor de jeugdcommissie. Daar zou dus een extra trainingsavond bijkomen. Maar mijn vrouw, ook maf van voetbal, vond het best.’’

Het bleef niet bij vijf wedstrijden. ,,Kuys was voor het team belangrijk in de achterste lijn en wilde graag blijven voetballen, met mij in het doel ging het prima en uit de eerste zes duels pakten we achttien punten. Het bleef daarom zoals het was. Rond de winterstop dacht ik wel dat mijn seizoen voorbij was. Bij een wedstrijdje vlaggen op zaterdag had ik me verstapt en een dag later tegen Bergdijk ging het na tien minuten al mis. Mijn meniscus bleek kapot. Op 8 februari ben ik geopereerd, die weken later stond ik zonder problemen op het veld. Een wonder voor iemand van mijn leeftijd en gewicht.’’

Riet begon zijn keepersloopbaan bij de club van zijn vader Piet: Emma. ,,In de D-pupillen was er geen elftal voor mij. Ik ben daarom overgestapt naar buurman ODS. ,,Ik heb daar ook het eerste elftal gehaald, maar pas toen ik een jaar of 22, 23 was. Ik had Jack Schaap voor me. Daar kon ik niet tegenop. Maar ik vond het in die tijd al geweldig om bij het eerste op de bank te zitten.’’

Toen ODS Reeland werd belandde Riet, die door een hernia ook een paar jaar uit de roulatie was geweest, in het tweede elftal. ,,Het is dus al weer zo’n vijftien jaar geleden dat ik in een eerste elftal heb gekeept. Nee, de overgang was niet groot. In het vierde heb ik het drukker. Wat ik volgend jaar doe? Weer lekker naar het vierde en op zaterdag bij de jeugd. Geweldig om te zien dat het goede beleid van de voorbije jaren zijn vruchten afwerpt. Er komt ook weer het nodige talent over voor SC Emma 1.’’