De rappe vleugelaanvaller Bibi Cox, die in de voorbije jaren actief was voor Heerenveen en VVV Venlo in de eredivisie voor vrouwen, komt het komende seizoen uit voor topklasser Stedoco. Cox kwam in het verleden al eens en jaar uit voor de ploeg uit Hoornaar. In Hoornaar moet zij de naar Ajax vertrokken Liza van der Most doen vergeten.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Interview met Bibi Cox in april 2011

De glimlach is terug bij Bibi Cox

Ze kan eindelijk weer voluit trainen en voetballen bij haar nieuwe club VVV-Venlo. De glimlach is zo af en toe weer terug, maar de angst is nog niet weg. Het zelfvertrouwen van Bibi Cox is door anderhalf jaar blessureleed broos. ,,Mentaal ben ik enorm gegroeid. Voetballend moet ik nog veel beter worden,’’ legt zij de lat voor zichzelf direct al weer hoog.

Het voetbal zit in haar genen. ,,Mijn vader Robert heeft bij Helmond Sport en bij mijn huidige club VVV-Venlo op het hoogste niveau gevoetbald. Zijn foto hangt hier in De Koel bij de kleedkamers. Dat is toch wel bijzonder,’’ zegt de in Maastricht geboren Bibi Cox. ,,Ik ben blij met VVV Venlo. Geweldig dat deze club in het voor mij vertrouwde Limburgse land mij als één van de eerste voetbalsters heeft benaderd voor hun avontuur in de eredivisie. Ik zat bij Heerenveen, maar heb daar door problemen met mijn rug geen minuut in de eredivisie gevoetbald. Dat VVV-Venlo mij toch wilde hebben, heeft mij enorm gesterkt.’’

Cox maakte bij de Limburgse eredivisionist in september vorig jaar dan eindelijk haar debuut op het hoogste platform. ,,Toevallig tegen Heerenveen. Na vier, vijf wedstrijden kreeg ik toch weer last van mijn rug. De medische staf besloot mij een paar wedstrijden rust te geven, Nadat ik weer was hersteld, zakte ik bij het inlopen door mijn enkel en mocht weer zes weken toekijken. Nu ben lichamelijk gelukkig weer fit. Om een nieuwe terugslag met mijn rug te voorkomen doe ik altijd wat extra rek- en strekoefeningen in de warming-up.’’

Tussen haar oren zit het nog niet helemaal goed, vindt zij zelf. ,,Ik ben onbewust nog steeds angstig voor nieuwe tegenslagen en ik pieker meer dan voorheen. Ik was altijd al meer een denker dan een prater. Er spookt nu alleen een beetje te veel door mijn hoofd. Ik herken mezelf af en toe niet eens. Dat komt ook omdat ik te snel weer wil schitteren. Ik wil belangrijk zijn voor mijn team. Ik wil scoren en ik wil mijn ploeggenotes laten scoren. Liever vandaag dan morgen. Ik moet geduld hebben. Ik weet het. Mijn trainer Rick de Rooij heeft heel veel vertrouwen in mij. Dat laat hij steeds weer blijken. Dat moet genoeg zijn. Daar moet ik me aan vasthouden,’’ aldus Cox die op 24 januari in het tweede duel tegen Heerenveen haar eerste treffer maakte. Uit een corner.

De 20-jarige Bibi Cox is helemaal gek van het spelletje dat voetbal heet. Dat is al na vijf minuten praten duidelijk. Ze had als kind al een droom. ,,Die droom heb ik nog steeds. Voetballen in Oranje en in het buitenland. Daar had en daar heb ik alles voor over.’’

Dat laatste is gebleken. Na haar eerste voetbalavonturen bij de Maastrichtse voetbalvereniging RKSV Leonidas W. en vv Scharn, reisde zij als tiener richting Amsterdam. Honderden kilometers van huis om te kunnen studeren aan het Johan Cruijff College en te voetballen op een hoog niveau. In het team van de Hogeschool van Amsterdam (HVA), een project van de KNVB. Vervolgens kwam ze in de diverse jeugdselecties van Oranje en bij de Hoornaarse hoofdklasser Stedoco terecht. ,,Ik kwam als verlegen Limburgs meisje in een compleet andere wereld. Wel een prettige, open wereld. Ik weet nog goed dat ik op school voor het eerst de klas binnenstapte. ‘hey schat, hoe goat ‘t?’, kreeg ik als eerste te horen. Ik wist echt even niet wat me overkwam. Toch voelde ik me snel thuis. Je wordt snel volwassen op die manier. Met de heimwee viel het wel mee. Eén keer in de veertien dagen was ik thuis.’’

Van Stedoco verkaste jeugdinternational Bibi Cox naar eredivisionist SC Heerenveen. Het Johan Cruijff-College in Amsterdam werd ingeruild voor dat van Groningen. ,,Het afscheid van Stedoco viel me best zwaar. Een enorm warme vereniging. Ik heb nog steeds een goed contact met een aantal ex-ploeggenotes en met trainer Roy Waalboer. Ik ben bij Stedoco als voetbalster enorm gegroeid. Ik baalde alleen enorm toen de club degradeerde uit de hoofdklasse. Ik was duidelijk toe aan een volgende stap in mijn voetballoopbaan. Ik had ook het gevoel dat ik de eredivisie aankon. Bij het team van HVA en bij Oranje onder negentien liep ik immers al tussen eredivisiespeelsters.’’

Bij Heerenveen kwam Bibi Cox in een andere wereld. ,,Van de open Amsterdammers naar de toch wat meer gesloten Friezen. En nog verder van mijn thuis in Limburg. Ik kon ook niet meer elke twee weken naar huis.’’

Het noodlot sloeg toe. ,,Ik had aan het einde van het seizoen al wat klachten aan mijn hamstrings en had ook rugpijn. Ik maakte me niet zo druk. Het was immers zomerstop. Tijdens de voorbereiding verliep alles nog redelijk soepel maar daarna begon ik steeds vaker last te krijgen van mijn rug. Een poosje rust hielp in het begin nog wel. Dan trainde ik weer twee keer zonder problemen en dan ging het bij de derde training weer mis. Na vier maanden was de pijn nagenoeg onverdraaglijk. Er volgden botscans, een MRI-scan en bloedonderzoeken. De oorzaak kwam niet boven tafel, al werd er gedacht aan een lichte vorm van hernia. Ik moest oefeningen doen. Die hadden uiteindelijk wel wat resultaat, maar wedstrijdfit werd ik nooit.’’

Bibi Cox voelde zich vooral eenzaam. ,,Je hoort niet echt bij het elftal. Ik heb een paar keer op de bank gezeten. Meestal zat ik op de tribune. Ik trainde wel, maar bijna altijd apart van de groep. Ik zag mijn ouders bijna niet. Ik heb zelfs overwogen om er mee te kappen. Om op te geven. Hesterine de Reus, mijn trainster bij Oranje, heeft me uit de put gepraat. Zij hield me voor dat ik al zo veel had gedaan om te komen waar ik nu was dat het zonde zou zijn om dat weg te gooien. Natuurlijk heeft ze gelijk. En ik ben blijven knokken. Door de oefeningen ging het steeds beter. Van die oefeningen kom ik waarschijnlijk nooit meer van af. De pijn is wel weg.’’

Bibi Cox ziet Heerenveen niet alleen als een zwarte bladzijde uit haar voetbalboek. ,,Ik heb ook geleerd van die periode. Geleerd om met tegenslagen om te gaan.’’ Ze was blij met VVV-Venlo. Terug in het Limburgse land en weer wat dichter bij haar ouders die inmiddels in België wonen. ,Ik woon nu in Elst, bij Nijmegen waar ik in mijn derde en laatste jaar van het Johan Cruijff-College zit. Ik ben straks marketing- en communicatiemedewerker sport op MBO-niveau. Ik wil verder met een HBO-opleiding. Ik weet alleen nog niet welke richting. Fysiotherapie trekt me wel. Van Elst is het een uurtje reizen naar Venlo en van Venlo een uurtje naar mijn ouders. Dat zijn voor mij geen afstanden meer.’’

Bij VVV-Venlo was het een beetje thuiskomen. ,,Ik kende al heel veel ploeggenotes. Zoals Lieke Martens, Shirley Kocacanar, Djarmelza van Putten en Kika van Es. Ik ben ook vertrouwd met de Limburgse mentaliteit.’’ Ze zou graag willen blijven. ,,Zodat ik eindelijk eens even houvast heb. Ik hoop wel dat ze hier in Venlo snel kunnen genieten van de oude Bibi. Daar doe ik elke dag mijn stinkende best voor. Voetballen is mijn passie. Ik kan niet zonder. Mijn droom is nog niet uitgekomen. Ik wil nog steeds ooit de stap naar het buitenland maken, voor Oranje spelen. Maar eerst belangrijk worden voor VVV-Venlo. Zorgen dat mijn hoofd weer helemaal leeg is en lekker onbezorgd voetballen.’’