Duizendpoot binnen Vuren

Vice-voorzitter Jeroen Raus (36) doet als voetballer stapje terug

VUREN . Hij maakte als broekie de gouden jaren van de oergezellige dorpsclub Vuren mee. In de eerste klasse. En de neergang daarna. Jeroen Raus (36) bleef zijn club trouw. Is al tien jaar vice-voorzitter, runt al tien jaar de bar in de kantine en verleent duizend en één andere hand-en-spandiensten. Als voetballer keert hij komend seizoen niet meer terug in de hoofdmacht.

JAN VOLWERK

,,Ik was zaterdag best wel geroerd bij een speciaal voor mij georganiseerde afscheidswedstrijd,’’ erkent Jeroen Raus. ,,Het is toch het einde van een tijdperk. Nee, ik hang mijn schoenen niet in de wilgen. Ik wil in het derde gaan voetbalen met vrienden. Voor dat zij stoppen en voor dat ik op zondagmorgen mijn bed niet meer uit kan komen. Ik merk aan mijn lichaam dat het tijd wordt om een stap terug te doen.’’

Jeroen Raus is een geboren en getogen Vurenaar. Hij groeide op met zijn twee oudere broers Arno en Marcel. ,,Volgens mijn moeder hebben we een keer met z’n drieën in het eerste gespeeld. Ik kan me dat niet herinneren. Wel dat we samen getraind hebben. Arno, nu 44, is toen hij 24, 25 jaar wa verhuisd en is ook gestopt met voetballen. De twee jaar jongere Marcel heeft bijna altijd in het tweede gespeeld en deed af en toe mee in het eerste. Wat vaker toen spelers van de gouden lichting zoals Richard van der Giessen en Raymond van Kessel vertrokken.’’

Raus stond op zijn zestiende jaar al in Vuren 1. ,,Er was geen A1. Vuren speelde toen nog inde vierde klasse. Een jaar later was er wel een A1. Dat jaar voetbalde ik in A1 en sloot daarna aan bij het eerste. Een goed jaar. Dat weet ik nog. Ik schoot er dat seizoen bij A1 meer dan vijftig in. Ik was een aardige spits, die het moest hebben van zijn snelheid. Dat zou je nu niet meer zeggen. En ik was gek van lobjes en stiftjes. Dat is nooit meer over gegaan.’’

Raus maakte bij het eerste elftal de opmars naar de eerste klasse mee. ,,Dat jaar in de eerste klasse was een prachtig jaar, waarin we redelijk mee kwamen, maar toch degradeerde. De wedstrijd thuis tegen ASWH, de nieuwe ploeg van Raymond van Kessel, is me altijd bijgebleven. We hadden moeten winnen, maar het werd 1-1.’’

Verder is Raus niet zo van de herinneringen. ,,Ik heb dat jaar ook best mijn doelpunten meegepikt, maar ik weet echt niet meer tegen wie. Mijn moeder is wel bezig om voor mij een plakboek samen te stellen van alle krantenknipsels en foto’s. Een treffer die me wel is bijgebleven is van veel latere datum. De 2-2 tegen Herovina. Herovina-Vuren zijn altijd speciale wedstrijden.’’

En Jeroen Raus vergeet nooit meer dat hij in een volle Kuip scoorde. ,,Met een jeugdselectie vande KNVB van de regio Dordrecht speelden wij tegen leeftijdsgenoten van de afdeling Rotterdam een voorwedstrijd van de Europa Cup 2-finale Manchester United-Barcelona. Ook in die wedstrijd scoorde ik vlak voor tijd de 2-2.’’

Raus heeft nooit de behoefte gehad om weg te gaan. Zelfs niet toen Vuren 1 was afgegleden naar de vierde klasse. ,Ik was misschien ook wel niet goed genoeg, maar ik had het waarschijnlijk ook niet gedaan. Vuren is ook in mindere tijden een fantastische club waar elke zaterdag wel iets te vieren is. Ik heb onvergetelijke trainingskampen in Spanje, België en Nederland meegemaakt. Nee ik ben niet naar Tunesië geweest. Ik was zeventien en had nog geregeld. Ik heb het met de verhalen moeten doen,’’ aldus Raus die buiten het voetballen de club ook al een decennia mede bestuurt en zich daarnaast manifesteert als super-vrijwilliger. ,,Het is gewoon mooi om lid te zijn van deze familie,’’ aldus Raus, in het dagelijks leven werkzaam bij de nieuwe hoofdsponsor Tredion. ,,Onze oude sponsor Jenno van Ekeren wordt sponsor van LRC Leerdam en Tredion van Vuren. Net nu ik stop bij Vuren 1, haha.’’