SLIEDRECHT . Hij had een loopbaan in het betaalde voetbal allang opgegeven. Bij FC Den Boch had hij die droom zelf uiteen laten spatten. Een uiterst sterk optreden in de jubileumwedstrijd van het honderdjarige Sliedrecht tegen FC Dordrecht opende toch ineens weer een achterdeurtje. FC Dordrecht gunt de snelle buitenspeler nog een kans. ,,En die wil ik pakken.’’

© JAN VOLWERK

Tijdens de eerste twee competitiewedstrijden van zaterdageersteklasser Sliedrecht zat de nu 21-jarige Hakan Tokul nog op de bank. ,,Daarna kreeg ik de kans en heb ik geen wedstrijd meer gemist. Ik heb één van mijn beste jaren achter de rug bij Sliedrecht. Na de winterstop ging het zelfs nog iets beter dan daarvoor. Met dank aan mijn trainer Ron van den Berg. We hebben even aan elkaar moeten wennen. Ik had in het begin een haat-liefde-verhouding met hem. Hij vond mij een aardige voetballer, maar hij vond dat mijn spel te weinig rendement opleverde. Hij heeft mijn ogen wel geopend. Is met me gaan  praten. Ik ben keihard aan de slag gegaan en heb mijn spel aangepast. Het afgelopen seizoen betaalde die arbeid en al die gesprekken zich uit.’’

Hakan Tokul, een geboren en getogen Baggerdorper, is geen prater. Staart af en toe verlegen voor zich uit en moet af en toe worden gesouffleerd door zijn moeder. Als de jubileumwedstrijd van zijn Sliedrecht tegen FC Dordrecht ter sprake komt, verschijnt er een twinkeling in zijn roestbruine ogen. ,,Die wedstrijd lukte alles. Ik had een assist en scoorde een treffer.’’

Maar er gebeurde meer in die dik door FC Dordrecht gewonnen wedstrijd. Tokul: ,,Ik speelde blijkbaar zo goed dat ik na afloop werd benaderd door mensen van de Dordtse voetbalclub. In de rust riepen ploeggenoten al dat ik in beeld zou zijn. Ik dacht toen nog aan een geintje. Na afloop kwam FC Dordrecht-spits Cecilio Lopes bij ons in de kleedkamer. Hij vroeg of ik geinteresseerd was om bij FC Dordrecht te voetballen. Ja, natuurlijk heb ik direct gezegd. Ik werd vervolgens uitgenodigd om verder te praten met technisch manager Marco Boogers. Hij vroeg naar mijn telefoonnummer. Een week later werd ik uitgenodigd en was alles rond.’’

Tokul was voor zich zelf wel toe aan een stap omhoog. ,,Ik heb mij de laatste jaren best ontwikkeld, maar ik heb ook ambities. Ik wil heel graag uitvissen waar mijn grens ligt. FC Dordrecht kwam dus op een mooi moment.’’

Hakan Tokul is als voetbaltalent opgegroeid op de pleintjes in Sliedrecht. ,,Ik was als kind een ras-straatvoetballer. Een échte pingeldoos. Van een bal afgeven had ik in mijn jeugdjaren nog nooit gehoord. Op mijn zesde jaar ben ik lid geworden van vv Sliedrecht. In D1 werd ik gescout door FC Den Bosch. Ik zat nog in groep 8 van de basisschool. Mijn rooster werd aangepast op de trainingen bij FC Den Bosch. Vier keer per week mocht om 14.15 uur uit. Daarna was het de auto in en richting Den Bosch. Ik had destijds het geluk dat ook twee jongens uit Gorinchem bij Den Bosch voetbalden: Nicky Netten, die dit seizoen verkast van DFC Den Bosch naar topklasser SC Genemuiden en Julian Dorrepaal, nu GJS. Onze ouders hebben om toerbeurten gereden.’’

FC Den Bosch was voor Tokul een fantastische tijd. ,,De eerste jaren had ik ook echt wel de droom om profvoetballer te worden. Elke dag voetballen, trainer met goede voetballers en spelen tegen de topclubs van Nederland. Maar na die drie jaar was het gevoel weg. In het vierde jaar heb ik alles wat ik had opgebouwd weggegooid. Door mijn waardeloze mentaliteit. Ik wilde met mijn vrienden op stap. Elke dag trainen ging me tegen staan. Ik baalde van het elke dag op en neer reizen. Ik had er helemaal geen zin meer in. Na vier jaar kwam er daarom een einde aan mijn tijd bij FC Den Bosch.’’

Tokul leek nog even onderdak te vinden bij RBC. ,,Dat ketste af op de reiskostenvergoeding en eigenlijk had ik geen zin meer. Ik koos voor ASWH A1. Ook dat is geen succes geworden. In eerste instantie door een drievoudige botbreuk in mijn enkel. Zes weken gips en twee maanden revalideren. Mijn eerste serieuze blessure. Bij FC Den Bosch had ik wel last gehad van groeipijn in mijn knie, maar ik had nooit maanden langs de kant gezeten. Ik heb bij ASWH nog wel even gevoetbald maar na een half jaar ben ik gestopt. Ik had geen zin meer en wilde even helemaal niet meer voetballen.’’

Na dat half jaar vond Hakan Tokul bij zijn oude club Sliedrecht het plezier in het spelletje weer terug. ,,Ik kwam, nu drie jaar geleden, onder Dick Stuy van den Herik direct bij het eerste elftal terecht. Eigenlijk zonder problemen. Maar Sliedrecht was toen ook nog tweedeklasser. En ik voetbalde weer met mijn vrienden van vroeger. Het voelde echt als thuiskomen. Nee, ik dacht in die tijd niet dat ik na een paar jaartjes Sliedrecht weer terug zou kunnen keren in het betaalde voetbal.’’

In de voorbije jaren groeide bij Tokul de ambities. ,,Sliedrecht promoveerde natuurlijk naar de eerste klasse. Dat was prettig, maar het smaakte ook naar meer. Ik had een goed seizoen gedraaid en hoopte op belangstelling van een club uit de hoofdklasse of misschien wel uit de topklasse. Het leek me fantastisch om tegen clubs als IJsselmeervogels of Spakenburg voor duizenden mensen te voetballen. Ja, ik ben nog steeds een publieksspeler, maar ik ben de afgelopen jaren ook een teamspeler geworden.’’

Vakantie geannuleerd

Tokulkrijgt een jaar om zich bij FC Dordrecht te bewijzen ,,In eerste instantie bij Jong Dordrecht. Ik denk dat dat nu voor mij een mooie stap vooruit is. Ik kan daar heel veel leren. Mezelf echt ontwikkelen. En misschien zit er dan nog wel meer in. Ik ben in elk geval bereid om daar alles voor te doen en te laten. Ik heb er zin in. Niet veel voetballers krijgen twee keer een kans als ze een eerste kans zoals ik verprutst hebben.’’ Sliedrecht en zijn vrienden blijft hij gewoon volgen. ,,De reserves van FC Dordrecht spelen op maandag, het eerste meestal op vrijdagavond. Ik kan dus op zaterdag gewoon bij Sliedrecht gaan kijken. Ik ben benieuwd. Met John de Wolf heeft Sliedrecht in elk geval weer een goede trainer in huis gehaald. Ook van hem had ik ongetwijfeld veel kunnen leren. Verdedigers als hij weten hoe aanvallers denken. Ik denk alleen dat ik bij FC Dordrecht nog veel meer kan leren. Nee, ik heb voor de zomermaanden geen trainingsschema’s meegekregen. Ik weet dat ik op 8 juli moet beginnen. Dan ben ik echt wel fit. Ik heb wel mijn vakantie moeten annuleren. Ik zou op 8 juli juist weggaan. Ik heb het er echter graag voor over, want ik wil per se slagen.’’